Marcin Mroczek blog o aktorze

O polityce i Polityce, o blaskach i cieniach sławy aktorskiej (nie tylko w M jak miłość) oraz działalności w fundacji Z miłości serc opowiada Marcin Mroczek.

Z zewnÄ…trz wyglÄ…da na to, że dużo siÄ™ dzieje w twoim życiu, przede wszystkim zawodowym: Mroczek w telewizji, Mroczek w kinie, Mroczek na okÅ‚adkach czasopism, na przykÅ‚ad na okÅ‚adce Polityki, która nazwaÅ‚a ciebie i brata drugimi bliźniakami czwartej Rzeczypospolitej…

Marcin Mroczek: To milo znaleźć się na łamach takiej gazety jak Polityka, to wielkie wyróżnienie dla nas. Nie pamiętam żeby jakiś aktor był na okładce tego pisma. A co do zdania o drugich bliźniakach, to nie szukam w tym zdaniu dodatkowych kontekstów. Pierwszymi bliźniakami Rzeczpospolitej są prezydent i prezes rządzącej partii, bo przecież to bardzo ważne osoby w państwie, a nas po prostu nazwano drugimi – taki chwyt marketingowy. Zresztą jak wynika z artykułu w żaden sposób nie dotyczy on polityki.

 

Bycie sławnym bardziej cię męczy czy cieszy?

 

Bycie sÅ‚awnym jest raczej przyjemne. Fajnie czuć siÄ™ wyjÄ…tkowym i zwracać na siebie uwagÄ™. Ludzie uÅ›miechajÄ… siÄ™ do ciebie, pozdrawiajÄ… ciÄ™. OczywiÅ›cie nie zawsze. SÄ… takie chwile, kiedy odczuwam potrzebÄ™ prywatnoÅ›ci, bycia zwykÅ‚ym czÅ‚owiekiem. ZwÅ‚aszcza gdy zdarzajÄ… siÄ™ dziwne czy gÅ‚upie sytuacje. Na przykÅ‚ad kiedy ktoÅ› za mnÄ… krzyczy albo zaczepia w nieodpowiednim miejscu. Nie wiem, jak siÄ™ wtedy zachować. Albo kiedy dziecko podchodzi do mnie z kartkÄ… i proÅ›bÄ… o autograf… w koÅ›ciele. Odczuwam wtedy zażenowanie.

 

A jak się znajdujesz na studiach? Czy tam też spotykają cię takie ekstremalne sytuacje?

 

Na studiach sława jakoś mnie omija. Na ogół jestem traktowany jak inni studenci: mam takie same obowiązki, muszę zaliczać przedmioty i zdawać egzaminy. Jeśli w jakiś sposób jestem postrzegany inaczej, to dlatego że niektórzy profesorowie wiedzą, że jestem znany i szybciej mnie kojarzą, bo ich żony w poniedziałek czy wtorek oglądają M jak miłość. A więc jak coś przeskrobię, to innym to uchodzi, a ja czasami muszę się więcej napocić, żeby to odkręcić. Większość profesorów jednak rozumie moją sytuację i stara się iść mi na rękę.

 

Połączenie studiów z intensywną pracą wymaga chyba niemałych umiejętności ekwilibrystycznych.

 

Tak, chociaż wszystko odbywa się zgodnie z zasadą im więcej robisz, tym więcej masz czasu.

 

 

Wybrałeś kierunek, który z aktorstwem ma niewiele wspólnego – studiujesz na Wydziale Inżynierii Ludowej na Politechnice Warszawskiej. Z którą dziedziną wiążesz swoją przyszłość?

 

Jeszcze nie wiem, w którą stronę pójdę. Na razie staram się pogodzić obie rzeczy. Teraz gram, ale niedługo będę starał się wkręcić na praktyki na budowie. Życie pokaże, w którą stronę pójdę. Aktorstwo to taka praca, która dzisiaj jest, a jutro jej nie ma. Może się więc okazać, że za jakiś czas rynek przestanie nas potrzebować. Tak jak w przypadku wielu innych aktorów, których kariera skończyła się z dnia na dzień. Dlatego uważam, że trzeba mieć w ręku drugi fach.

 

Jesteś aktorem a kształcisz się na inżyniera: czy twoim zdaniem wykształcenie aktorskie jest ważne w tym zawodzie?

 

Myślę, że wykształcenie aktorskie jest ważne, zwłaszcza dla takiego aktora, który chce wykonywać ten zawód na poważnie. Nauka w szkole aktorskiej oznacza długie godziny pracy przez kilka lat, co potem przynosi efekty. Wystarczy popatrzeć, jak świetnie przed kamerami radzą sobie zawodowcy, ale jak życie pokazuje i amatorzy zostają świetnymi aktorami. Tajemnica tkwi chyba w tym, że trzeba czuć to, co się robi, i nic na siłę.

 

Wobec tego czy brak wykształcenia aktorskiego przeszkadza ci w pracy?

 

Czasami przeszkadza. Przeszkadzał mi zwłaszcza na początku pracy przy M jak miłość. Wyobraź sobie, że musisz zacząć coś robić, nie mając o tym żadnego pojęcia. Wtedy byłem właśnie w takiej sytuacji, bez podstaw do grania. Zacząłem więc uczyć się od innych ludzi. Podpatrywać jak oni to robią i przełamywać wstyd i lek.

 

Czy masz wśród nich swojego mistrza?

 

Nie, nie mam mistrza. Lubię oglądać piłkę nożną, ale żadnego z piłkarzy nie wyróżniam. Tak samo jest z aktorstwem. (śmiech)

 

Od 2000 roku jesteś kojarzony przede wszystkim z Piotrem Zduńskim z M jak miłość. Czy Piotr Zduński i Marcin Mroczek mają coś wspólnego?

 

Trochę mają. Ale w żadnym wypadku Piotr Zduński to nie Marcin Mroczek! Momentami zachowujemy się podobnie: raz jesteśmy bardzo poważni, a innym razem bardzo nerwowi i wybuchowi. Tak samo jak Piotrek potrafię nagle zrobić akcję albo olbrzymią awanturę.

 

Co jest w stanie sprowokować cię do wybuchu?

 

GÅ‚upota.

 

A z czego twoim zdaniem wynika popularność serialu?

 

MyÅ›lÄ™, że serial zawdziÄ™cza swojÄ… popularność temu, że przedstawia zwyczajne realia życia w Polsce. Nie ma w nim bardzo bogatych wnÄ™trz ani superluksusowych samochodów. Przedstawia problemy Polaków zwiÄ…zane z pieniÄ™dzmi, miÅ‚oÅ›ciÄ…, kalectwem… Pokazuje zwykle polskie rodziny z rożnych klas spoÅ‚ecznych, dlatego wiele osób może szukać tam czegoÅ› dla siebie. Ale tym, co przyciÄ…ga najbardziej, jest MiÅ‚ość…

 

Jak odnosisz doświadczenie wyniesione z planu serialowego do planu filmowego? Zagrałeś przecież rolę w Starej Baśni (2003).

 

To była bardzo mała rola i trudno ją nazwać filmową. Głównie jeździłem na koniu w ciężkiej zbroi, a potem mnie zabili! Zresztą nigdy wcześniej nie jeździłem konno, ale musiałem dosiąść konia, który był bardzo niespokojny i nawet zrzucił swojego pana. (śmiech)

 

Praca przy filmie jest zupełnie inna niż przy serialu. Tak naprawdę trudno porównać te dwa doświadczenia. W serialu pracujemy dużo spokojniej – możemy dłużej przygotowywać się do zdjęć, powtarzać ujęcia – właściwie nie mamy ograniczeń. W filmie liczy się oszczędność czasu i taśmy, na które środków u nas zwykle brakuje.

 

Bliżej ci do telewizji czy do kina?

 

Na razie gram w serialu, a więc bliżej mi do telewizji.

 

A ciÄ…gnie ciÄ™ do teatru?

 

Nie, chyba nie (śmiech). Kiedyś chciałem spróbować gry w teatrze. Ale to ciężka praca, wielka trema i konieczność warsztatu.

 

Twoje doświadczenie telewizyjne to nie tylko serial – to także udział w programach rozrywkowych, m.in. w Bezludnej Wyspie, Ciao Darwin oraz niedawno Show!Time. Co skłoniło cię do udziału w nich?

 

Po prostu dobrze się czuję w takich programach. Takie programy jak Bezludna wyspa istnieją po to, by widzowie poznali nie aktora, ale prawdziwego człowieka, a to jest moim zdaniem bardzo potrzebne. Natomiast w Show!Time mogłem pokazać się z jeszcze innej strony, w jeszcze innym świetle. Dlatego jako blondyn o jasnej cerze ubrałem czarną perukę czy jako mężczyzna przebrałem się za kobietę.

 

Show!Time nie było twoim pierwszym spotkaniem z rozrywką, a dokładnie z tańcem – miałeś już doświadczenie dzięki zespołowi Caro Dance. Czy to prawda, że mama zapisała ciebie i brata do zespołu niejako za twoimi i brata plecami?

 

Nie do końca za naszymi plecami, ale – powiedzmy – nie za naszą pełną zgodą. Mieliśmy wtedy po kilkanaście lat i zamiast tańczyć, woleliśmy zapisać się do Pogoni Siedlce i biegać za piłką. Z czasem jednak zaczęliśmy chodzić na próby bez przymusu. W zespole było świetne towarzystwo: uczestniczyliśmy w wielu mistrzostwach, zjechaliśmy kawał Europy. Dzisiaj ta inwestycja procentuje.

 

Oprócz grania, tańczenia i studiowania prowadzisz fundację Z miłości serc.

 

Kilka miesięcy temu nasza koleżanka, Agnieszka, dowiedziała się, że ma złośliwego raka kości ramieniowej. W krótkim czasie przeszła kilka chemioterapii, ale zabrakło środków na dalsze leczenie. Wtedy moja dziewczyna, Agnieszka Popielewicz, wpadła na pomysł założenia fundacji Z miłości serc – żeby pomagać Agnieszce i innym ludziom chorym na raka. Nie wykładamy pieniędzy, lecz organizujemy imprezy, w które włączają się rodziny i bliscy osób chorych. Taka forma pomocy jest chyba najbardziej potrzebna: polega na wspieraniu w wierze i zaangażowaniu bliskich, a to pomaga wyjść z choroby.

 

Fundacja działa dopiero od kilku miesięcy, ale ma już na koncie koncert. Odbył się on 22 kwietnia bieżącego roku: w wynajętej sali kinowej w Katowicach zagrało kilka zespołów, między innymi Goya, Szymon Wydra i Papa Dance, Mezo, Verba, Pin. Mieliśmy miesiąc na zorganizowanie wszystkiego. I zrobiliśmy to w ekspresowym tempie – potwierdzi to każdy, kto wie, ile przygotowuje się występ na żywo kilku zespołów. Oprócz koncertu odbył się także turniej w ruletkę sponsorowany przez Casino Poland oraz losowanie wartościowych nagród. [...].

 

Jaki jest zakres jej obecnej działalności?

 

Zbieramy środki dla najbardziej potrzebujących. Mamy bardzo dużo zgłoszeń. Rozpatrujemy je i staramy się wybrać tych, którzy najbardziej potrzebują pomocy. Wszyscy, którzy chcą pomagać mogą się dołączyć – jesteśmy otwarci na wolontariat, ale także na podejmowanie przez samych wolontariuszy różnych inicjatyw. Dla zainteresowanych podam stronę: www.zmilosciserc.pl.

 

Jeśli przeprowadzałbyś ze sobą wywiad, jakich tematów unikałbyś, a o czym opowiedziałbyś chętnie?

 

Życie codzienne jest jak nieustanny wywiad ze sobą samym! Przeprowadzam go codziennie, nie pytając o nic.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała Katarzyna Musioł, eurostudent.pl